Ο θεατής της χτεσινής παράστασης αβίαστα μπορεί να πει ότι το έργο αυτό δε θα μπορούσε να αποδοθεί από οποιοδήποτε σχήμα πιο πειστικά, ούτε και από επαγγελματίες ηθοποιούς. Οι ερμηνευτές της παράστασης το έχουν βιώσει αυτό στο χώρο που ζουν, στο σπίτι, στη γειτονιά, από παππούδες, από αξέχαστους τύπους της Κοζάνης, που ιστορίες και αποφθέγματά τους αναφέρονται έως και τις μέρες μας.
Βλέποντας χθες το έργο, ήρθαν εικόνες μπρός μου από μέρες εκείνων των νεανικών μου χρόνων, του 1956, τα πρώτα μου χρόνια στην Κοζάνη, σε ένα δωμάτιο στη «Σκ’ρκα», απέναντι από το μπακάλικο του αλησμόνητου Στέργιου Πατίκα με το καλό τσίπουρο. Σ’ αυτή τη γειτονιά ένιωθα πως εκτυλίχθηκε η χθεσινή αγαπημένη αυτή γλυκιά κωμωδία.
Η Κουκούλα, «η τσαούσα», που ερμηνεύτηκε από την Αγγέλα Δήμου – Ρούση, και ο άνδρας της ο Καλίτσιας, «η μπιστιρά – ο μεθούκας», από το Θάνο Μαλούτα, ήταν γνήσιοι – αναντικατάστατοι. Οι Κοζανίτικοι καβγάδες του ζευγαριού – μόνο εάν τους έχεις ζήσει, μπορείς έτσι να τους ερμηνεύσεις. Την κόρη τους Στιργιανή, «φευγάτη – στον κόσμο της», ερμήνευσε με το πληθωρικό της ταλέντο η Λόλα Δράμαλη, μοναχοκόρη της οικογένειας, κόρη της παντρειάς … από καιρό. Ο Γιώτης Βασιλειάδης ερμήνευσε τον υποψήφιο γαμπρό, τον πόντιο Στύλον, σε ένα μοναδικό ρεσιτάλ ηθοποιίας. Τι μπορεί να πει κανείς… Φαινόταν αρχικά «μουτλιάγκας» κι έβγαζε στη συνέχεια τσαχπινιά. Η ευρηματική αυθόρμητη ερμηνεία σε κάθε του κίνηση με την άψογη ποντιακή του διάλεκτο και το πηγαίο χιούμορ του ήταν απόλαυση. Θα τον ζήλευαν ακόμη και οι επαγγελματίες ηθοποιοί. Το ταλέντο και η εμπειρία του αναδιπλώθηκαν και χθες για ακόμη μία φορά. Τον ευχαριστούμε ιδιαίτερα εμείς του «Ποντιακού στοιχείου».
Στην ομολογουμένως αψεγάδιαστη αυτή παράσταση συνετέλεσαν ΑΞΙΑ, η Ντίνα Ράπτη – Σιαμπανοπούλου στο ρόλο της Ζουίτσας, ο Θέμης Παφίλης στο ρόλο του Γκουρμπέτ’ με μοναδική πειστικότητα. Επίσης, ο Βαγγέλης Μαλούτας στο ρόλο του Στάμκου και η Κική Ευθυμιάδου με ξεχωριστή επιτυχία στο ρόλο της Παρέσας – μάνας του Στύλου και εκείνα τα παιδιά της γειτονιάς, ο αυθόρμητος διάλογός τους για παιχνίδια.
Τέλος, όλο το προσωπικό του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. με την υπευθυνότητα που τους διακρίνει διαχρονικά. Τα σκηνικά με την Κοζανίτικη πινελιά του Νίκου Λαβαντσιώτη, η μουσική επιμέλεια του Γιάννη Μπατιάνη, οι φωτισμοί του Σάκη Παπαδόπουλου.
Αφήνω στο τέλος το συγγραφέα και σκηνοθέτη του έργου Γιώργο Παφίλη. Τα γραμμένα του είναι κομμάτι της ζωής του. Τον χαρακτηρίζουν και σήμερα. Μιλάει και συμπεριφέρεται κουβαλώντας μέσα του την παράδοση. Γι’ αυτό και τα κείμενά του θυμίζουν κάτι που άκουσες κάποτε, έτσι, όπως τα περιγράφει ο Γιώργος. Το άκουσες από τον παππού, τη γιαγιά. Γράφει και σκηνοθετεί μόνος, όπως ο Αλέκος Σακελλάριος στις ταινίες του για την παλιά Αθήνα. Ο Γιώργος για μας είναι ίσως «ο Σακελλάριος της Κοζάνης». Το αναγνωρίζει ο Κοζανίτικος λαός, γι’ αυτό και οι αίθουσες στις παραστάσεις του είναι γεμάτες, ιδίως τη φετινή χρονιά.
Με την παράσταση αυτή, το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κοζάνης συνεχίζει την ανοδική του πορεία με τη νέα του διοίκηση. Ευχή όλων μας να πετύχει. Οψόμεθα.
Οι παραστάσεις του έργου ξεκίνησαν στις 13 Φεβρουαρίου και συνεχίζονται ως το Σάββατο 21 Φεβρουαρίου στην αίθουσα Φίλιππος στις 9.00 μ.μ.
Ομολογώ πως μπήκα να δω την παράσταση, όχι με την καλύτερη ψυχική διάθεση, επηρεασμένος από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, τις εντάσεις στο ΓΙΟΥΡΟΓΚΡΟΥΠ (EUROGROUP) τις προσδοκίες για συμφωνία και τις πιέσεις του Σόιμπλε… Τούτες τις μέρες νομίζω πως έτσι νιώθουνε και οι περισσότεροι συμπατριώτες μας.
Βγαίνοντας έξω από την αίθουσα μετά την παράσταση ένοιωθα διαφορετικά, ευχάριστα, άλλος άνθρωπος θα έλεγα. Χαλάρωσα, χαμογέλασα επιτέλους. Ένιωσα κάποια αισιοδοξία. Ουφ αδερφέ, ησύχασα!…
από kozan
μέσω Kozan.gr : Καθημερινή ενημέρωση για την κοζάνη -- Κοζάνης Κοζανη kozani kozanh kozanhs KOZANI Πτολεμαίδα, ΠΤΟΛΕΜΑΙΔΑ » Επικαιρότητα
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου